آیا خشم دنیوی حرام است؟


آیا خشم دنیوی حرام است؟




    آیا خشم دنیوی حرام است؟

پاسخ :


ما باید درس بخوانیم «که آقایان می گویند متون درسی سکولار است» یا سلوک کنیم که وقت نداریم

1:



اگه بخواهم با دختر باکره نزدیکی کنم برای محرم شدن و دوری از گناه چه باید کرد البته بدون

خشم و غضب نا به جا و بی مورد و غیر قابل کنترل ضد ارزش و از رذایل اخلاقی و ناپسند هست که منشا آفات و مفاسد فراوانی هست .


اگر میشه چند کتاب پیرامون رابطه خداشناسی با فیزیک را به من معرفی کنید.
خشم و غضب از عواطف انسان هست که به صورت غریزی در سرشت آدمی وجود دارد.


من چند روزه روزام برام تکراری شده و از این موضوع خیلی ناراحتم چه کار کنم امروزم با دیروزم
اگر بروز و ترتیب اثر دادن به غضب، به عمل حرامی منجر نگردد، خود به خود حرام نیست و کیفری ندارد، ولی معمولا منجر به اقدامات و و اعمال و عکس العمل هایی می گردد که نوعا جایز نیست .


عرفان مدرن چیست و چند نفر از عرفای قدیم و جدید این رشته را ذکر کنید.
باید توجه کرد که خشم و غضب نابه‏جا، آتشى شیطانى هست که از درون انسان شعله کشیده و انسان را به سوى آتشى ابدى رهنمون مى‏شود.


شرایط لازم برای جاری شدن صیغه محرمیت چیست؟
امام باقرعلیه السلام فرموده هست:«ان هذا الغضب جمره من الشیطان توقد فى قلب ابن آدم...» ؛ «خشم پاره آتشى شیطانى هست که در قلب انسان شعله‏ور مى‏شود...»الکلینى، محمد بن یعقوب، اصول کافى، تصحیح و تعلیق: على‏اکبر غفارى، (تهران: دارالکتب الاسلامیه)، ج 2، ص 304.


اگر میشود توضیحات کاملی در مورد صدقه دادن و تاثیرات اخروی و دنیوی ان توضییح دهید
و نیز: «ان الرجل لیغضب فما یرضى ابداً حتى یدخل النار...؛ «شخصى به خشم مى‏آید و در اون پیش مى‏رود و راضى نمى‏شود تا اون گاه که داخل آتش شود».همان، ص 302.


آیا هدیه را می توان نذر کرد؟ منظور اینکه اگر کسی چیزی را به عنوان هدیه به انسان داد همان

در مقابل، حلم و بردبارى برآورنده بزرگ‏ترین آرزوى سالکان الى اللَّه و رسیدن به رضوان الهى هست.

امام صادق‏علیه السلام مى‏فرماید: «من کظم غیظاً، ولو شاء ان یمضیه امضاه، املأ اللَّه قلبه یوم القیامه رضاه» ؛ «هر کس خشم و غضب خود را بشکند - در حالى که اگر بخواهد مى‏تواند اون را عملى کند - خداوند در روز قیامت قلب او را با رضوان خود پر مى‏سازد».همان، ص 110.
اون چه مهم هست این هست که شخص عزم راسخ و جدى بر پالایش نفس خویش از خشم و کژخلقى داشته و اون را به زیور حلم و بردبارى بیاراید.

در این راستا مجاهدت جدى و هستمرار و مداومت بر این جهاد، لازم هست.

جهت آگاهى بیشتر نگا: شجاعى، محمد، مقالات (تهران: سروش، چاپ اول 1368)، ج 2 صص 234-258.
بنابراین براى تقویت حلم و بردبارى، باید طبق برنامه‏اى جدى، به تقویت اراده پرداخت و همواره بر خود مسلط باشد.

در این رابطه راه‏هاى مختلفى وجود دارد؛ ولى مهم اون هست که در راه درمان اون، مصمّم باشید و مطالب پیشنهادى را بدون کمترین کاستى به اجرا گذارید:
1.

مطمئن باشید که مى‏توانید روحیه خود را تغییر دهید؛ ولى براى نتیجه‏گیرى شتاب نکنید.

بیندیشید که باید مدتى طولانى، رفتارهاى خود را به دقت کنترل کنید و اگر چنین کردید، پس از اون حتماً دگرگونى رفتارى خواهید داشت.
2.

از حساسیت بیش از حد در هر زمینه بپرهیزید.
3.

در هر مسئله‏اى، ابتدا از دیگران انتظار بدترین برخورد را داشته باشید و خود را براى تحمل اون آماده کنید.

این نکته باعث مى‏شود، برخوردهاى خوب بیش از انتظار، در شما ایجاد خشنودى کند.

اگر همیشه انتظار برخورد خوب داشته باشید، چه بسا نتیجه عکس خواهید گرفت.
4.

با خود شرط کنید که هیچ گاه و در هیچ شرایطى، برخورد تند نداشته باشید و اگر ناگهان از شما برخورد تندى سر زد، خود را جریمه کنید.

براى مثال تصمیم بگیرید - یا در صورت امکان نذر کنید - اگر بر سر کسى فریاد زدید، فلان مبلغ را صدقه بدهید، یا نماز شب بخوانید و یا یک روز روزه بگیریداین گونه جریمه معنوى نباید نگاه انسان به عمل نیک را منفى کند؛ بلکه باید اون را با یک تیر دو نشانه زدن به حساب آورد؛ یعنى از طرفى رشد و تعالى معنوى و کسب تقرب مستقیم به سوى خدا و از طرف دیگر بازداشتن از بدى‏ها و زشتى‏ها.

کارآیى این روش، بسیار بالا هست و بسیارى از علماى بزرگ، بدین سان تمرین عملى و خودسازى کرده‏اند.
5.

از تفریحات سالم، آرامش‏بخش و تقویت نماينده اراده - مانند کوهنوردى، شنا، دو پیاده‏روى و گردش در طبیعت و...

- هستفاده کنید.
6.

در تصمیم‏گیرى‏ها، با افراد عاقل و پخته مشورت کنید و از اقدامات عجولانه و مطالعه نشده بپرهیزید.
7.

با افراد خوش ایجاد و غیر عصبى معاشرت کنید.
8.

از موقعیت‏هایى که زمینه تندخویى در اون فراوان هست، اجتناب کنید و در موقعیت‏هایى حضور یابید که رفتار پرخاشگرانه در اونجا دیده نمى‏شود و از شرایطى که شما را به رفتارهاى تند دعوت مى‏کند، دورى گزینید.
9.

قبل از هر عملى، در مورد پیامد اون بیندیشید و اون گاه اقدام کنید.

با تمرین به این راه‏کار در تمام امور، اندک اندک کنترل خویش را بر تمام رفتارها توسعه بخشید.
10.

به رفتارها و حالاتى که از افراد سر مى‏زند و شما را عصبانى مى‏کند، بى‏توجه باشید.

براى مثال اگر کسى با حرف ناروا شما را بر مى‏افروزد، از شنیدن و گوش سپردن به سخنان وى بپرهیزید و یا محیط را ترک کنید.

به فرموده‏هاى او توجه نکرده و اونها را در ذهن خود مرور نکنید.

نسبت به دیگر اعمال فیزیکى و رفتارهاى پرخاشگرانه و تحریک نماينده نیز همین طور واکنش نشان دهید و راه بى‏توجهى و سهل‏گیرى را پیش گیرید.
11.

سطح شناخت خود را با مطالعه و تفکّر از زشتى، ناپسندى و جبران اعمال پرخاشگرانه بالا ببرید.

روایات، آیات و داستان‏هایى را در این زمینه، مطالعه و در مورد اونها فکر کنید.

در برخى از موارد، به آثار بد رفتار تند خود، توجه و زشتى اون را در ذهن مرور کنید تا به یک حالت خود هشدارى از درون دست یابید.

همچنین آثار فردى و اجتماعى و پیامدهاى حیثیتى اون عمل زشت را در ذهن خود، حاضر و به زشتى اون توجه کنید تا از درون از اون عمل متنفّر شوید.
12.

به هنگام بروز عصبانیت و تندخویى، سریع حالات خود را تغییر دهید.

براى مثال اگر ایستاده‏اید، بنشینید و اگر نشسته‏اید، دراز بکشید و صورت خود را با آب سرد بشویید.

یک لیوان آب خنک بیاشامید و خود را از اون موقعیت دور سازید.
13.

از مطالعهقراون به مقدار زیاد و در نوبت‏هاى متعدد در روز غفلت نورزید.

قراون تأثیر زیادى در رسیدن به حالت سکینه و آرامش درونى دارد.

عبادت‏هاى خود، مانند نماز را در اول وقت و با حضور قلب کامل به جا آورید که تأثیر بزرگى در رسیدن به اطمینان خاطر دارد و آدمى را از درون به آرامش مى‏رساند.
14.

سپس هستحمام و به هنگام خروج از حمام، دو پاى خود را تا قوزک، با آب سرد بشویید.
15.

دیگر رفتارهاى عادى و روزمره خود را با تسلّط کامل بر رفتار و بدون شتابزدگى اجرا کنید و اونها را آرام آرام تعقیب کنید، تا نرم‏خویى و پرحوصلگى، بر تمام رفتارهاى شما حاکم شود.
16.

شرح موارد یاد شده را در جدولى بنویسید و موارد انجام شده و یا تخلّف از اون را یادداشت کنید.

همواره بکوشید موارد تخلف را کاهش داده و بیش از پیش خود را به انجام اونها مقید سازید.

حتى قبل از بروز اون موقعیت‏ها و به صورت مستمر، این راه‏کارها را سرلوحه اعمال خود برنامه دهید.

از اون به بعد، باید میزان موارد پرخاشگرى شما کاهش یابد.

اونها را نیز یادداشت کنید و کم کم از میزان اونها در طول روز، هفته و ...

بکاهید.
17.

یک نفر محرم اسرار براى خود برگزینید.

این فرد مى‏تواند همسر یا دوست شما باشد.

این رابطه نزدیک و صمیمانه، باید به گونه‏اى باشد که بتوان در مورد موضوعات بى‏اهمیت با او درد دل کرد و حتى بدون اینکه احساس کنید وقت او را تلف کرده‏اید به او تلفن بزنید و موضوع را با وى درمیان گذارید.

در این صورت هست که با پدید آمدن هرگونه مشکل جسمى یا روانى، مى‏توان با تکیه کردن به او و بیان مشکل خود، احساس آرامش کرده و پشتوانه روانى شما باشد.
18.

شوخ طبع باشید و احساسات منفى و تندتان را نسبت به دیگران با تمرین به احساسات مثبت تبدیل کنید.

البته نباید شوخ طبعى حالت تهاجمى به خود گیرد و از طریق شوخى و خندیدن به شکست‏هاى دیگران، به گونه‏اى پرخاشگرى بروز داده شده و با شوخى‏هاى آزار دهنده و متلک‏هاى غیراخلاقى یا ضد اخلاقى به انتقام جویى از دیگران پرداخت.

پس با شوخ طبعى مى‏توان در برخورد با مسائل جدى، فشارها و مشکلات زندگى خود را کاهش داد؛ زیرا لذت بردن از شوخ طبعى، خنده سرگرم نماينده و شادى آفرین، در فرد هیجان و احساس مثبت ایجاد کرده و در درازمدت بر کاهش میزان عصبانیت مى‏انجامد.
19.

پرهیز از تحریکات عصبى؛ بعضى از مواد به طور طبیعى سیستم اعصاب و دستگاه قلبى - عروقى را تحریک مى‏کند.

نوشابه‏هاى گازدار، شکلات‏ها و برخى داروهاى غیرمجاز، محرک‏هایى هست که سبب تشدید واکنش افراد حساس به محرک‏هاى اطراف اونها مى‏شود؛ به طورى که در مواقع لزوم نمى‏توانند واکنش مناسب نشان دهند.

اونها براى به دست آوردن آرامش قادر نیستند به موقع از سیستم پاراسمپاتیک خود هستفاده نمايند و براى مدت طولانى در حالت عصبى باقى مى‏مانند.

بنابراین توصیه مى‏شود از مصرف چنین مواد تحریک نماينده به حداقل ممکن اکتفا نمايند.
20.

بهبود بخشیدن به مهارت‏هاى اجتماعى و ارتباطى؛ هست افرادى که مهارت‏هاى ارتباطى بسیار ضعیف و نامناسبى دارند، سهم زیادى در عصبانیت و تندى در جامعه را به خود اختصاص مى‏دهندهافمن، کارل (و دیگران)، روانشناسى عمومى از نظریه تا کاربرد، ترجمه سیامک نقشبندى و دیگران، (تهران: ارسباران، 1378)، ص 309.

بنابراین قراردادن وقت کافى و مناسب براى ارائه خدمات نیکوکارانه به دیگران، نقش خوبى در کاهش اون ایفا مى‏کند و احساس ارتباط و همبستگى با دیگران را دو چندان مى‏کند.

این گونه مشارکت‏ها، علاقه فرد را براى خدمت ایثارگرانه به دیگران افزایش مى‏دهد و با افزایش حس همدردى نسبت به دیگران، فرد قادر مى‏شود تا شناخت بیشترى از اونها به دست آورد.

درک انگیزه‏ها سبب کاهش بدبینى و قضاوت عادلانه‏ترى در مورد رفتار اونان خواهد شد و در نتیجه به دور از افکار پرخاشگرانه و احساسات منفى، ستیزه‏جویانه و خشم‏آلو، با خود هستدلال مى‏کند و خویشتن را آرام مى‏سازد؛ زیرا قضاوت‏هاى بدبینانه و غیرواقعى از دیگران نقش عمده‏اى، در نحوه تعامل و برخورد منفى با اونان دارد
ر.

ک : اخلاق در قراون ، مکارم شیرازی ، ج 3 ، ص 377


برگرفته از پرسمان

پرسمان در تاریخ 3 اسفند ماه سال 1389 در ساعت 11:46 ب.ظ به این سوال جواب داده هست.


70 out of 100 based on 40 user ratings 790 reviews